De kamer, overwegende dat ondersteuning van handhaving belangrijk is; overwegende dat tegelijkertijd het consumentenvuurwerkverbod vraagt om de acceptatie van een nieuwe norm in de samenleving; constaterende dat het aan de overheid is om, in het belang van de veiligheid van hulpdiensten, maatregelen te nemen die deze nieuwe norm stevig inbedden in de samenleving en de transitie soepel te laten verlopen; verzoekt de regering om in gesprek te gaan met onder andere gedragswetenschappers, politie en de VNG over welke maatregelen genomen kunnen worden om deze nieuwe norm goed te laten landen, en de Kamer hierover te informeren.

De kamer, overwegende dat daden ook gevolgen moeten hebben om in een samenleving normerend op te kunnen treden; overwegende dat de NPB, ACP en Equipe in hun positionpaper pleiten voor vormen van meldplicht en huisarrest voor daders van geweld tegen hulpverleners; verzoekt de regering om, conform de positionpaper, makkelijker en sneller gebruik te maken van een (digitale) meldplicht of huisarrest.

De kamer, constaterende dat het gericht gebruik van zwaar en illegaal vuurwerk een ernstig en soms levensbedreigend risico vormt voor omstanders en hulpverleners; overwegende dat het strafrecht vervolging wegens poging tot doodslag al mogelijk maakt, maar dit in de praktijk slechts beperkt gebeurt; verzoekt de regering in overleg met het OM ervoor te zorgen dat bij gericht gebruik van zwaar vuurwerk tegen of in de directe nabijheid van personen vaker wordt vervolgd wegens poging tot doodslag.

De kamer, constaterende dat het vertrouwen vanuit de samenleving in de politie zeer hoog is; overwegende dat de politie dit vertrouwen niet krijgt vanuit de politiek en andere gezagsdragers; verzoekt de regering het gezag en het vertrouwen in de politie te vergroten door de bevoegdheid rondom de inzet van traangas en rubberen kogels bij de politie/ME te beleggen en niet meer bij de burgemeester/driehoek.

De kamer, constaterende dat geweld tegen politie en andere hulpverleners zich vaak concentreert in specifieke situaties en gebieden en gepaard kan gaan met het gebruik van wapens of gevaarlijke voorwerpen, waaronder zwaar illegaal vuurwerk; overwegende dat de pakkans kan worden vergroot door vroegtijdige, gerichte opsporing en handhaving, waaronder de inzet van extra politiecapaciteit en tijdelijk preventief fouilleren; verzoekt de regering ervoor te zorgen dat bij dreigende situaties van geweld tegen hulpverleners eerder en gerichter extra politiecapaciteit wordt ingezet en tijdelijk preventief fouilleren wordt toegepast in aangewezen risicogebieden, met als doel het voorkomen van geweld en het onderscheppen van gevaarlijke voorwerpen.

De kamer, constaterende dat tijdens de jaarwisseling het aantal vuurwerkslachtoffers op de spoedeisende hulp met een derde is toegenomen, en dat onder die slachtoffers veel kinderen en jongeren zijn; constaterende dat het geweld tegen politie, brandweer, zorgpersoneel en andere hulpverleners is toegenomen; overwegende dat het besluit om de invoering van het vuurwerkverbod uit te stellen niet heeft bijgedragen aan het tegengaan van de hoeveelheid schade, agressie en geweld; verzoekt de regering de Wet veilige jaarwisseling ruim voor de volgende jaarwisseling van kracht te laten gaan.

De kamer, constaterende dat politie en ME steeds vaker te maken krijgen met extreem geweld bij rellen en ernstige verstoringen van de openbare orde waarbij ook hun eigen veiligheid in gevaar komt; overwegende dat in omringende landen, zoals Frankrijk en Duitsland, aanvullende geweldsmiddelen zoals rubberkogels en traangas kunnen worden ingezet bij zware ordeverstoringen; verzoekt de regering nadrukkelijk in te zetten op uitbreiding van de uitrusting van politie en ME met onorthodoxe geweldsmiddelen, naar het voorbeeld van Frankrijk en Duitsland, teneinde een veiliger en daadkrachtiger optreden bij rellen en grootschalige ordeverstoringen te bewerkstelligen.

De kamer, constaterende dat het Wetboek van Strafrecht een strafverzwaringsgrond kent voor geweld tegen personen met een publieke taak, waaronder politie en andere hulpverleners; overwegende dat de toepassing van deze strafverzwaringsgrond in de strafvorderlijke praktijk niet consistent plaatsvindt; van mening dat het eisen van de verhoogde strafmaat bij geweld tegen hulpverleners de norm dient te zijn en dat daarvan slechts gemotiveerd mag worden afgeweken; verzoekt de regering in overleg met het Openbaar Ministerie te bevorderen dat in een aanwijzing wordt vastgelegd dat bij geweld tegen hulpverleners standaard de strafverzwaringsgrond wordt geëist en dat afwijking hiervan uitdrukkelijk en zwaarwegend wordt gemotiveerd, en de Kamer te informeren over de uitkomst.

De kamer, constaterende dat agenten die geweldsmiddelen gebruiken bij escalaties vaak langdurig en intensief worden onderzocht, waardoor hun functioneren wordt belemmerd en de bereidheid om adequaat op te treden afneemt; overwegende dat dit de veiligheid van zowel hulpverleners als burgers in gevaar kan brengen; verzoekt de regering maatregelen te treffen zodat agenten die verantwoord gebruikmaken van geweldsmiddelen, waaronder in de toekomst mogelijk luchtdrukwapens, niet worden geconfronteerd met langdurige belastende onderzoeken.

De kamer, constaterende dat agenten bij escalaties vaak onvoldoende middelen hebben om zichzelf effectief te beschermen; overwegende dat het huidige arsenaal van wapenstok en vuurwapen niet altijd proportioneel of veilig inzetbaar is bij geweldsincidenten; constaterende dat een luchtdrukwapen dat zogenoemde beanbags afvuurt een proportioneel middel biedt om agressors uit te schakelen zonder blijvend letsel; verzoekt de regering dit luchtdrukwapen op te nemen in de pilot voor nieuwe geweldsmiddelen voor de politie.

De kamer, overwegende dat het OM in de straftoemeting voor een delict betreffende agressie of geweld tegen personen met een publieke functie in beginsel een verzwaringsfactor van 200% hanteert; overwegende dat agressie en geweld tegen onze hulpverleners zeer hoog moet worden opgenomen en dat het van belang is dat het OM ook daadwerkelijk gebruikmaakt van de verzwaringsfactor in haar strafeis; verzoekt de regering een overzicht te verstrekken inzake delicten gepleegd tijdens de jaarwisseling met daarin opgenomen het soort delict, de strafeisen van het OM, opgelegde straffen, uitgevoerde straffen en de gehanteerde verzwaringsfactor.

De kamer, overwegende dat het tijdens openbare-ordeverstoring in diverse gevallen het niet altijd mogelijk is om verdachten aan te houden en eventueel te vervolgen; overwegende dat in het geval het niet mogelijk is om verdachten aan te houden, maar het wel mogelijk is om hen op digitale beelden vast te leggen; overwegende dat deze beelden gepubliceerd kunnen worden met gebruik van een digitale schandpaal, hetgeen niet alleen een mogelijkheid tot opsporing geeft, maar ook een afschrikkende werking heeft; verzoekt de regering een digitale schandpaal te creëren om verdachten op te kunnen sporen en af te schrikken.

De kamer, constaterende dat de politie verantwoordelijk is voor de handhaving van de openbare orde; constaterende dat er de afgelopen jaren een groeiende trend is van geweld gericht tegen politieagenten en hulpverleners en het hen haast onmogelijk wordt gemaakt hun werk uit te kunnen voeren; constaterende dat de geweldsmiddelen van de politie in bepaalde situaties tekortschieten en de veiligheid niet te allen tijde kan worden gewaarborgd; van mening dat de politie ondersteuning van het leger dient te hebben, zodat de politie haar werk kan uitvoeren; verzoekt de regering in het geval dat de politie niet meer in staat is om haar werk uit te voeren ten bate van de openbare veiligheid, ter ondersteuning het leger in te zetten zodat de politie wel in staat is haar werk uit te voeren.

De kamer, overwegende dat geweld tegen politie en andere hulpverleners toeneemt, en op alle mogelijke manieren teruggedrongen dient te worden; constaterende dat verschillende gemeenten, zoals Urk en Deventer, goede ervaringen hebben met het opleggen van een bestuursrechtelijke last onder dwangsom, vaak bovenop strafrechtelijke vervolging; overwegende dat een dergelijke bestuurlijke boete, bovenop de strafrechtelijke aanpak, herhaling voorkomt, omdat in dat geval een boete van vele duizenden euro’s betaald moet worden; verzoekt de regering de goede ervaringen met het opleggen van een last onder dwangsom bij sommige gemeenten breder uit te werken, zodat relschoppers en hooligans in alle Nederlandse gemeenten hiermee geconfronteerd zullen worden.

De kamer, constaterende dat geweld tegen politie, hulpverleners en andere personen met een publieke taak een structureel probleem is, met in 2024 meer dan 12.000 incidenten; constaterende dat geweld tegen hulpverleners vaak samenhangt met een gebrek aan normbesef en inzicht in de gevolgen van eigen gedrag; overwegende dat een effectieve aanpak van geweld tegen politie en hulpverleners vraagt om een combinatie van handhaving, normstelling en preventie, waaronder het vergroten van bewustwording over de maatschappelijke gevolgen van geweld; overwegende dat educatieve maatregelen in andere contexten, zoals bij rijden onder invloed, bijdragen aan gedragsverandering en normbesef, en dat een vergelijkbare maatregel bij geweld tegen hulpverleners herhaling kan voorkomen; verzoekt de regering te onderzoeken of bij geweld tegen politie, hulpverleners en andere personen met een publieke taak een verplichte educatieve maatregel kan worden ingezet, gericht op bewustwording van de maatschappelijke gevolgen van dit geweld; verzoekt de regering voor de zomer van 2026 de Kamer te informeren over de uitkomsten van dit onderzoek.

De kamer, constaterende dat geweld tegen hulpverleners en agenten zich vooral voordoet tijdens voorspelbare risicomomenten; verzoekt de regering met betrokken partijen te bezien of en hoe het beschikbare civielrechtelijk, bestuursrechtelijk en strafrechtelijk instrumentarium – waaronder gebiedsverboden, huisarrest en (digitale) meldplicht – bij deze risicomomenten eenduidiger en gerichter kan worden toegepast, en wat daarvoor nodig is in beleid, wetgeving en/of uitvoering, en de Kamer hierover te informeren.

De kamer, overwegende dat de Taskforce Onze hulpverleners veilig aantoonbaar bijdraagt aan de bescherming en ondersteuning van politie, boa’s en brandweer bij agressie en geweld; verzoekt de regering om de opgedane ervaringen uit de taskforce, onder regie van Justitie en Veiligheid en samen met BZK en betrokken partners, uit te werken tot een rijksprogramma ter bescherming van hulpverleners, en de Kamer hierover te informeren.

De kamer, constaterende dat agressie en geweld tegen politie en hulpverleners aanhoudt en grote impact heeft op hun veiligheid; constaterende dat de OM-richtlijn ruimte biedt voor een tot 200% hogere strafeis bij geweld tegen personen met een publieke taak, maar dat voor betrokkenen en samenleving onvoldoende inzichtelijk is wanneer deze mogelijkheid wel of niet wordt toegepast; verzoekt de regering in overleg te treden met het OM om te bezien hoe het wel of niet toepassen van de 200% strafeisverhoging bij geweld tegen personen met een publieke taak transparanter en beter uitlegbaar kan worden gemaakt, bijvoorbeeld via het principe van «comply or explain», en de Kamer hierover te informeren.

De kamer, constaterende dat de mensen die een publieke taak uitvoeren onze samenleving draaiend houden en dat zij te maken krijgen met toenemende agressie in dit werk; constaterende dat de werkgever te allen tijde verantwoordelijk is voor een veilige werkomgeving van de werknemer; overwegende dat er een bijzondere verantwoordelijkheid bestaat voor de mensen die een publieke taak uitvoeren; van mening dat de decentrale bestuurder als publieke werkgever voor volksvertegenwoordigers kan optreden; verzoekt de regering om te verkennen om wettelijk vast te leggen dat de publieke werkgever: – áltijd aangifte doet namens de werknemer; – een intern meldingssysteem heeft om een incident te melden; – via een eenduidig digitaal format het leeuwendeel van de aangifte zelf kan invullen; – de schade verhaalt, zowel van het slachtoffer als van de organisatie zelf.

De kamer, constaterende dat uit WODC-onderzoek en een reportage van Zembla blijkt dat de 200% strafeisverhoging bij geweld tegen personen met een publieke taak nauwelijks wordt gehanteerd; overwegende dat exacte cijfers over hoe vaak een 200% hogere strafeis wordt gehanteerd en hoe vaak dit wordt opgelegd niet eenduidig is af te leiden uit de systemen van het Openbaar Ministerie en de rechtspraak; van mening dat de 200% strafeisverhoging nodig is om steviger te normeren en pal achter de politie en hulpverleners te staan; verzoekt de regering jaarlijks de Kamer te informeren over: – de totale aantallen aangiften van GTPA-feiten (Geweld tegen Politie Ambtenaren) en VPT-feiten (Veilige Publieke Taak); – het aantal keren dat het OM bij deze zaken het uitgangspunt van de 200% strafeisverhoging in hun eigen richtlijn heeft gehanteerd; – het aantal keren dat de rechter vervolgens besloot tot het opleggen van deze strafeis; – het aantal sepots; – de nakoming van de afspraken over de doorlooptijd in de keten.